Sdružení pro podporu integrace do EU - EUVIET


Přejdi na obsah

VIETNAM 2010

AKTUALITY

Děti ulice ve Vietnamu

Ten, kdo se večer rozhodne pro procházku centrem Hočiminova města nebo Hanoje, narazí, ať chce nebo ne, na rozdíl mezi vítězi a poraženými tržního hospodářství ve Vietnamu. Smějící se děti rodičů, patřící ke střední třídě vietnamské společnosti, projíždějící se po ulicích na svých mopedech, ale jen pár metrů od nich děti prosící a bojující o holé přežití, nabízející své služby jako čističi bot nebo nosiči zavazadel. Jsou to děti ulice, jak bývají nazývány. Žijí na ulici mezi odpadky, žebrají a jsou podvyživené. Důvod ke smíchu rozhodně nemají. Místo pocitu bezpečí a lásky nacházejí převážně odmítání a násilí. Ne zřídka je jejich situace zneužívána staršími nebo dospělými ke kriminálním činům ve zločineckých strukturách, které jsou podobné mafii. Mnoho z těchto dětí pochází z chudých venkovských oblastí, které byly postiženy přírodními katastrofami. Někdy odchází do sousedních zemí, jako jsou Laos nebo Kambodža, s cílem sehnat něco k jídlu. Ne všichni však jsou sirotci.Ve vesnicích, kde je nouze největší a kde sociální systém rodiny nefunguje, se zdá, že pro děti prostě není místo. Tyto děti proto utíkají do velkých měst. Jen v Hočiminově městě žije v současné době přibližně 10.000 těchto dětí ulice přesto, že ještě před pár lety jich byla jen třetina.
„Není možné, aby sociální systém byl definitivně zničen kapitalistickými poměry“ říká Andre Lammert – koordinátor pro vietnamské sociální projekty. Děti ulice jsou dostatečným důvodem ke kontinuálnímu rozvoji projektu pomoci, s cílem zajistit těmto dětem alespoň jednou denně teplé jídlo. U majitelů tamních restaurací totiž zastání nenachází a jsou odháněny, protože ruší platící hosty.
Děti jsou budoucností každé země. Jen v hlavním městě Hanoji a v Hočiminově městě jich však na ulici žije přes 20.000. Ve Vietnamu je to zcela nový, dříve nevídaný fenomén, zasluhující více a více pozornosti. Stále roste počet jednotlivců i firem, kteří se v Německu zajímají o tento projekt a začínají jej podporovat věcnými i finančními dary. Není podstatné co, nebo kolik a kdo tomuto projektu věnuje, důležité je jen nedívat se stranou a uvědomit si, že ve Vietnamu žijí na ulici tisíce děti, které musí denně žebrat o jídlo.

Pomozte i Vy dětem ve Vietnamu

E-mail: andre-lammert@seznam.cz








Trẻ em đường phố ở Việt Nam

 

 

Ai mà buổi tối muốn đi dạo tại trung tâm thành phố Hồ Chí Minh hay Hà Nội, dù muốn hay không cũng gặp phải những sự chênh lệch giữa kẻ thất bại và người chiến thắng của nền kinh tế thị trường ở Việt Nam. Nụ cười của con trẻ với bố mẹ là của tầng lớp trung lưu trong xã hội Việt Nam, lượn trên phố với chiếc xe máy của mình, nhưng chỉ ngay gần đó là những đứa trẻ ăn mày đang chiến đấu với cuộc sống trần trụi, mời chào các dịch vụ của mình, từ đánh giầy đến cửu vạn. Đó là bọn trẻ con vỉa hè theo cách người ta gọi chúng. Sống trên đường phố giữa đống rác rưởi, xin ăn và thường là suy dinh dưỡng. Bọn chúng chẳng có lí do gì để mà cười đùa. Thay vì cảm giác an toàn và tình thương, bọn chúng thường chỉ gặp sự xua đuổi và bạo lực. Không thiếu cảnh bọn chúng bị người lớn lạm dụng, xúi bẩy tham gia vào các hoạt động hình sự trong môi trường tội phạm, tương tự như mafia. Nhiều những đứa trẻ này xuất xứ từ các vùng nông thôn nghèo, vì bị thiên tai tàn phá. Có khi bọn chúng sang cả các nước láng giềng như Lào, Campuchia để kiếm kế sinh nhai. Nhưng không phải tất cả bọn trẻ này đều bị mồ côi. Ở những vùng nông thôn, nơi cực khổ nhất và cũng là nơi mà hệ thống xã hội gia đình không hoàn thiện, có cảm giác như bọn trẻ không có chỗ đứng. Vì thế cho nên bọn chúng bỏ ra thành phố lớn. Hiện nay tại thành phố Hồ Chí Minh đang có khoảng 10 nghìn trẻ sống lang thang, trong khi cách đây vài năm con số này chỉ vào khoảng một phần ba.

 “Không thể để cho các mối quan hệ tư bản huỷ diệt hoàn toàn hệ thống xã hội,“ Andre Lamert, nhà tổ chức các chương trình xã hội Việt Nam, tuyên bố. Trẻ lang thang là lí do quá đầy đủ để liên tục thực hiện các chương trình hỗ trợ, với mục đích bảo đảm cho số trẻ này ít ra mỗi ngày một bữa ăn nóng. Không thể tìm thấy sự cảm thông của chủ các nhà hàng địa phương và bọn trẻ bị xua đuổi, vì làm ảnh hưởng tới thực khách trả tiền.

 Trẻ em là tương lai của mỗi quốc gia. Nhưng chỉ riêng tại Thủ đô Hà Nội và thành phố Hồ Chí Minh, hiện nay đang có hơn 20 nghìn trẻ em sống lang thang trên đường phố. Tại Việt Nam, đây là thực trạng hoàn toàn mới mà trước đây chưa bao giờ có, cần phải được quan tâm nhiều hơn nữa. Ngày càng nhiều các cá nhân và công ty tại Đức quan tâm tới chương trình này và bắt đầu ủng hộ vật chất lẫn tài chính. Không cần phải quan tâm xem họ là ai, ủng hộ cái gì và bao nhiêu, mà quan trọng nhất là không chỉ đứng ngoài nhìn và ý thức được, rằng ở Việt Nam đang có hàng nghìn trẻ em sống lang thang trên vỉa hè và ngày ngày phải xin cái ăn.

 Cả bạn cũng hãy giúp đỡ cho những đứa trẻ này ở Việt Nam.

E-mail: andre-lammert@euviet.eu

Straßenkinder – in Vietnam

 

 

Wer abends durch das Zentrum von Ho-Chi-Minh-Stadt oder Hà Nội schlendert, trifft unwillkürlich auf die Gewinner und Verlierer der neuen Marktwirtschaft in Vietnam. Lachend kreisen die Mittelstands-Kids in einem nicht enden wollenden Mofa-Korso umher. Nur wenige Meter entfernt von diesem lauten Schaufahren betteln dürre Gestalten und bieten ihre Dienste als Schuhputzer, Handlanger oder Gepäckträger an. Trẻ em đường phố -Straßenkinder werden sie genannt. Sie leben auf und von der Straße, wühlen in Abfällen,Betteln  und sind unterernährt. Zu lachen haben sie nichts. Statt Liebe und Geborgenheit erfahren sie meist Ablehnung und Gewalt. Nicht selten wird Ihre Situation von Älteren oder Erwachsenen ausgenutzt und zu kriminellen Handlungen verwendet. Diese sind zum Teil organisiert wie eine Mafia.Viele dieser Kinder kommen aus den armen ländlichen Gemeinden und aus Regionen, die von Naturkatastrophen heimgesucht wurden. Aber auch benachbarten Ländern wie Laos oder Kambotscha kommen sie um hier etwas zu essen zu bekommen . Nicht alle sind Waisen. Wo die Not in den Dörfern groß ist, wo das soziale System Familie nicht mehr funktioniert, scheint es für die Kinder vielerorts keinen Platz zu geben. Also flüchten sie in die Städte. In Ho-Chi-Minh-Stadt leben etwa 10.000 Straßenkinder. »Vor ein paar Jahren war es gerade mal ein Drittel., Es kann nicht sein das das soziale System durch kapitalistische Verhältnisse zerstört wird« sagt Andre Lammert der Vietnam-Koordinator vom Sozialprojekt „ Straßen Kinder in Vietnam -trẻ em đường phố ở Việt Nam„ und ist dies Grund genug, in den Städten  sein Straßenkinderprojekt kontinuierlich auszubauen um den Kindern der  eine warme Mahlzeit zu ermöglichen  . Kinder sind die Zukunft eines jeden Landes . Allein in der Hauptstadt  Hà Nội  und Ho-Chi-Minh-Stadt wird von 20.000 Straßenkindern ausgegangen. Das Kinder auf der Straße leben, ist in Vietnam  ein relativ neues Phänomen aber immer mehr zu beobachten. Von Restaurantbesitzern werden sie verjagt denn sie stören und würden die zahlenden Gäste belästigen. Immer mehr Einzelpersonen und Firmen in Deutschland und anderen Ländern  interesieren sich für dieses Projekt und unterstützen es mit Sach und Geldspenden .Es ist nicht wichtig was und wieviel man gibt , es ist wichtig das man nicht weg schaut und das jeder seinen Teil dazu beträgt das es Kinder in VietNam gibt die auf der Straße leben und täglich um Essen betteln müssen.

 

Helfen auch Sie den Kindern in VietNam.

 

E-mail: andre-lammert@euviet.eu

Část II.

Stoupající počet "dětí ulice" je možno přičíst rostoucí urbanizaci následkům hospodářské krize a celkovému zhoršení úrovně sociálního zabezpečení. Hledání životní perspektivy v průmyslových městech sebou pro děti přináší zvláště těžké podmínky. Vietnam je jednou z nejhustěji osídlenách zemí asijského kontinentu a přesto že urbanizace nedosahuje rozměru jako v Latiské Americe vypovídají statistiky jasně o rostoucím počtu dětí, žijících ve městech ve zvláště těžkých podmínkách. Životní podmínky městských dětí jsou oproti venkovským dětem podstatně horší.Hospodářský růst Vietnamu ovlivňuje v posledním desetiletí silná migrace obyvatelstva z venkova do měst. Asijská burzovní krize krize z roku 1997 sice hospodářský boom přibrzdila, přesto obyvatelsvo v naději najít práci v průmyslových mětech venkov opouští.


Ztráta jedno z provilegovaných partnerů Vietnamu - bývalého Sovjetského svazu sebou na jedné straně přinesla fázi hospodářského růstu, na druhé však vyvstaly nové problémy. Příkladem toho je Vietnam s "doi-moi" politikou (politika hospodářské obnovy), přechodu z plánovaného k tržnímu hospodářství, která znamená při chybějící infrastruktuře pro obyvatelstvo přicházející z venkova do měst nové útrapy. Ve velkých vietnamských, městech Hanoii nebo Hočiminově městě žije v soužasné době přes 20.000 "dětí ulice". Jejich počet stále stoupá. Vzhledem k tomu, že do roku 1990 neexistoval přehled o dětech žijících na ulici, je velmi složité odhadnout možná rizika a sáhnout k odpovídajícím opatřením.


V září 1999 prosadil bývalý německý kancléř Gerhard Schröder národní plán k ochraně dětí žíjících ve zvláště složitých podmínkách (oběti sexuálního zneužívání, nebezpečná práce, život na ulici). To je však pouze první legislativní krok po kterém musí následovat řada konkrétních opatření a jasný program k ochraně dětí a jejich rodin. UNICEF vypracoval strategii, která se zaměřuje na analýzu rizik, ochranu dětí a jejich opětovné začlenění do rodiny a společnosti. Spolupráce se spolky a nevládními organizacemi je rovněž velmi důležitá. Dánská agentura pro mezinárodní asistenci (DANIDA) podpořila projekt UNICEF pomoci "dětem ulice" částkou 400.000,- USD.


Cílem sdružení EUVIET je najít ve velkých vietnamských městech objekty, které by byly vhodné k úpravě na zařízení umožňující dětem žijícím na ulici dostupnost teplého jídla, lékařského ošetření a školního vzdělání.Toto vše je však možné pouze za předpokladu získání finančních příspěvků velkorysých dárců. Projekt staví i na vlastní spolupráci s těmito dětmi. Je důležité aby měly možnost vyjádřit své názory, pocity a přání. Právě díky spolupráci s dětmi samotnými je možné vytvořit účinný projekt pomoci. Ve Vietnamu trpí třetina dětí podvýživou. U těchto dětí se objevují často průjmovitá onemocnění, která jejich stav ještě zhoršují. Děvčata a chlapci jsou tělesně slabí a tím je ovlivněn jejich celkový fyzický i psychický vývoj. Proto považujeme za nutné, pomoci zajistit v námi vybudovaných zařízeních podmínky umožňující řešení této situace.
Právě Vaše pomoc je pro nás velmi důležitá.
Objevení fenoménu dětí ulice - neexistujícího před rokem 1989 je možno vysvětlit stále se snižující kvalitou života většinového obyvatelsva a narůstající chudobou související s ekonomickou a sociální situací.


Místo svého narození si nikdo z nás nemůže vybrat. Důstojný život je právem každého z nás. Je zločinem, pokud některé děti nemohou své dětství skutečně prožít. Děti se zpravidla smějí, pláčí a hrají si. Monohé děti se ale nesmějí, nepláčí a nehrají si. Umírají a jejich rodiče jim nedokáží odpovědět na otázku: Proč jsem se vůbec narodil?

Phần II.

 

Tình trạng “trẻ đường phố“ phát triển về số lượng có thể qui cho từ hậu quả đô thị hoá và khủng hoảng kinh tế làm xấu đi mặt bằng an sinh xã hội. Tìm sinh kế trong các đô thị công nghiệp kèm theo những điều kiện khó khăn, nhất là với trẻ em. Việt Nam là một trong số các quốc gia châu Á có mật độ dân số dầy đặc nhất và mặc dù tình trạng đô thị hoá chưa tới mức như châu Mỹ Latinh, nhưng các số liệu thống kê phản ánh rõ ràng tình trạng tăng trưởng số lượng trẻ em sinh sống trong các thành phố với điều kiện cực kỳ khó khăn. Thực chất điều kiện sống của trẻ em thành phố tồi tệ hơn ở vùng nông thôn. Phát triển kinh tế ở Việt Nam trong thập kỷ cuối đã tác động mạnh tới làn sóng di dân từ nông thôn ra thành thị. Mặc dù khủng hoảng thị trường chứng khoán châu Á năm 1997 có làm chậm lại bùng nổ kinh tế, nhưng hy vọng tìm được việc làm trong các khu công nghiệp vẫn thúc đẩy nông dân bỏ ra thành phố.

 

 

 Việc Việt Nam bị mất một đồng minh lớn- Liên Xô cũ- một mặt kèm theo giai đoạn phát triển kinh tế, nhưng mặt khác cũng nảy sinh phức tạp mới.Ví dụ ở Việt Nam là, cùng với “đổi mới“ chính trị (chính sách tái thiết kinh tế), chuyển từ nền kinh tế theo kế hoạch sang kinh tế thị trường, nghiã là khi thiếu cơ sở hạ tầng làm cho đời sống của người nông dân ra thành phố hứng chịu nỗi thống khổ mới. Tại các đô thị lớn ở Việt Nam, Hà Nội và thành phố Hồ Chí Minh, hiện nay đang có hơn 20 nghìn “trẻ vỉa hè“ sinh sống. Con số này tiếp tục tăng. Vì cho tới năm 1990 không hề có tình trạng trẻ em lang thang, nên rất khó dự tính nguy cơ và áp dụng những biện pháp phù hợp.

 

 

 Trong tháng 9/1999 cựu Thủ tướng Đức Gerhard Schröder đã thực hiện chương trình quốc gia bảo vệ trẻ em sống trong những hoàn cảnh đặc biệt khó khăn (nạn nhân lạm dụng tình dục, công việc nguy hiểm, cuộc sống lang thang). Thế nhưng đó chỉ là bước pháp lí đầu tiên mà sau đó phải tiếp tục hàng loạt biện pháp cụ thể với kế hoạch rõ ràng để bảo vệ trẻ em và gia đình chúng. UNICEF đã soạn thảo chiến lược, trong đó quan tâm tới việc phân tích các nguy cơ, bảo vệ trẻ em và đưa chúng trở lại với gia đình và xã hội. Hợp tác với các hiệp hội và tổ chức phi chính phủ cũng hết sức quan trọng. Tổ chức hỗ trợ quốc tế của Đan Mạch (DANIDA) đã đóng góp cho chương trình của UNICEF giúp đỡ “trẻ em đường phố“ khoản tiền 400 nghìn USD.

 

 

 Mục đích của tổ chức EUVIET là tìm kiếm những địa điểm phù hợp trong các đô thị lớn ở Việt Nam, có thể sửa sang thành những cơ sở cung cấp cho trẻ em cơ nhỡ cơ hội có được bữa ăn nóng, chăm sóc của bác sĩ và học tập. Nhưng tất cả những điều này chỉ có thể thực hiện nếu như nhận được đóng góp tài chính của các nhà hảo tâm. Chương trình cũng được xây dựng cả bằng sự cộng tác của chính những trẻ em này. Điều quan trọng là tạo cơ hội để bọn trẻ cũng có thể bầy tỏ nguyện vọng, cảm giác và quan điểm. Nhờ sự hợp tác với chính những trẻ em này mới có thể vạch ra được những kế hoạch giúp đỡ hiệu quả. Một phần ba trẻ em tại Việt Nam bị suy dinh dưỡng. Trong nhóm trẻ em này thường xuất hiện căn bệnh tiêu chảy, làm xấu thêm tình trạng sức khoẻ. Thể trạng của các em yếu đuối và điều đó ảnh hưởng trực tiếp đến sự phát triển thể lực và tâm lí. Vì thế chúng tôi cho là cần thiết, cung cấp sự giúp đỡ trong các cơ sở do chúng tôi xây dựng những điều kiện cho phép giải quyết tình hình này.

 Chính sự hỗ trợ của các bạn là rất quan trọng cho chúng tôi.

 Phát hiện ra chiều hướng trẻ em đường phố- không hề tồn tại trước năm 1989 có thể giải thích tình trạng chất lượng cuộc sống đi xuống của đại bộ phận nhân dân và tăng nạn đói nghèo liên quan tới tình hình kinh tế và xã hội.

 

 

 Không ai trong chúng ta có thể lựa chọn nơi ra đời. Quyền có cuộc sống đàng hoàng là của tất cả mỗi người trong chúng ta. Thật là tội lỗi nếu còn đứa trẻ nào đó không được trải qua tuổi thơ thực sự của mình. Trẻ em chỉ biết khóc, cười và vui chơi. Nhưng còn nhiều đứa trẻ không cười, không khóc và không chơi đùa. Đang chết dần chết mòn và bố mẹ không thể trả lời cho chúng câu hỏi: Vì sao tôi lại được sinh ra?

Teil II.

Die ansteigende Zahl der Strassenkinder in Vietnam ist auf die wachsende Urbanisierung, die wirtschaftliche Krise und die Verschlechterung der sozialen Zustände zurückzuführen. Die Suche nach neuen Lebensperspektiven in den Industriestädten bringt für Kinder besonders schwierige Lebendbedingungen mit sich. Vietnam ist eines der am dichtesten besiedelten Länder des Asiatischen Kontinents, und obgleich die Probleme der Urbanisierung nicht das gleiche Ausmaß wie in Lateinamerika erreichen, so sprechen die Statistiken doch von einer konstant wachsenden Zahl von Kindern, die in den Städten in besonders schwierigen Verhältnissen leben. Die Lebensbedingungen der Stadtkinder sind oftmals viel schwieriger als die der Kinder, die in den weitabgelegenen Landteilen aufwachsen. Die wirtschaftliche Entwicklung in Vietnam im letzten Jahrzehnt eine starke Migration vom Land zur Stadt bewirkt. Die asiatische Börsenkrise von 1997 hat den wirtschaftlichen Boom zwar gebremst, trotzdem verlassen die Menschen weiterhin das Land, in der Hoffnung, Arbeit in den neuen Fabriken der Industriestädte zu finden.

Der Verlust eines privilegierten Handelspartners, wie es für Vietnam die ex-Sowjetunion war, hat zwar einerseits eine Phase des wirtschaftlichen Aufschwungs mitsichgebracht, andererseits sind aber auch neue Probleme aufgetreten. Ein Beispiel dafür ist Vietnam: mit der "doi moi"-Politik (wirtschaftliche Erneuerung) ist das Land von der Planwirtschaft zur Marktwirtschaft übergegangen, aber der Mangel an Infrastrukturen hat für die Bevölkerung, die vom Land in die Stadt gezogen ist, neues Elend bedeutet. In den großen Städten Vietnams z.B. HaNoi und Ho Chi Minh City zählt man ungefähr 20.000 Strassenkinder. Die Zahl steigt ständig. Bis 1990 gab es keine genauen Daten über die Strassenkinder in diesem Land, und so war es auch schwierig, die Risikosituationen für die Kinder zu erkennen, und Maßnahmen zu ergreifen...

Im September 1999 hat der damalige deutsche Kanzler Gerhard Schröder einen nationalen Eingriffsplan zum Schutz der Kinder, die in besonders schwierigen Verhältnissen leben (sexuelle Ausbeutung, gefährliche Arbeit, Leben auf der Straße), in Kraft gesetzt. Die Gesetzgebung ist nur ein erster Schritt, dem besondere Maßnahmen und konkrete Programme zur Vorsorge der Kinder und ihrer Familien folgen müßen. UNICEF hat eine Eingriffstrategie erarbeitet, die sich auf drei Punkte konzentriert: Vorbeugung von Risikosituationen, Schutz von Kindern, die bereits in schwierigen Situationen leben, Wiedereingliederung in Familien und Gemeinschaften. Die Zusammenarbeit mit anderen Vereinigungen und Nicht-Regierungs-Organisationen ist äußerst wichtig. Die dänische Agentur für Internationale Assistenz (DANIDA) hat mit 400.000 US-Dollar ein Projekt von UNICEF für Straßenkinder in Vietnam unterstützt.

Ziel des Verein EUVIET ist es passende Objekte in den Großstädten zu finden und zu errichten, in dem Kinder die auf der Straße leben, warme Mahlzeiten zu sich nehmen können, tagsüber eine Schulaubildung bekommen und auch ärtzlich versorgt werden können. Dies ist nur möglich durch großzügige Spenden und freiwilige Initiativen. Dieses Projekt baut auf die Mitarbeit der Straßenkinder selbst auf: es ist wichtig, daß die Kinder die Möglichkeit haben, ihre Meinungen, Gefühle, Wünsche und Notwendigkeiten auszudrücken. Dank dieser Mitarbeit der Kinder ist es einfacher, ein wirkungsvolles Programm auszuarbeiten. In Vietnam gilt ein Drittel aller Kinder als mangelernährt und untergewichtig. Bei diesen Kindern haben Durchfallerkrankungen besonders schlimme Auswirkungen: Die Mädchen und Jungen sind schwach, ihre körperliche und geistige Entwicklung ist stark beeinträchtigt deshalb ist es wichtig das Sie Ihre Mahlzeit in unseren Einrichtungen bekommen und dort auch betreut werden können .
Ihre Hilfe ist uns sehr wichtig.
Die Erscheinung des Phänomens der Straßenkinder in Vietnam - nicht existierend vor dem Jahr 1989 - erklärt man sich mit der immer nieder werdenden Lebensqualität der Bevölkerung und mit der wachsenden Armut. Die UNICEF beteiligt sich direkt an Programmen für Kinderhilfe.
Die Erscheinung des Phänomens der Strassenkinder in diesen Ländern hängt praktisch von der ökonomischen und sozialen Lage ab.

Den Geburtsort kann sich keiner aussuchen.
Überall ehrenhaft leben zu können ist ein recht.
Wenn Kinder ihre Kindheit nicht ausleben können, so ist das ein Verbrechen.
Die Kinder schauen hoch und lachen dir zu, sie weinen und sie spielen.
Viele Kinder aber lachen nicht, weinen nicht, spielen nicht.
Sie sterben während die Erwachsenen ihnen nicht antworten können auf die Frage: "Warum bin ich geboren?"


EUVIET | CÍLE SDRUŽENÍ | STANOVY | INFORMACE | AKTUALITY | REGISTRACE | SPOLUPRÁCE | AKCE | PORADNA VIET | KONTAKT | Mapování stránky


Zpět na obsah | Zpět na hlavní nabídku